10 OCAK ÇALIŞAN GAZETECİLER GÜNÜ

 Yur­du­muz­da 1961 yı­lın­da ya­pı­lan bazı dü­zen­le­me­ler son­ra­sı 10 Ocak günü Ça­lı­şan Ga­ze­te­ci­ler Günü ola­rak kut­la­nı­yor. Ön­ce­lik­le şunu da söy­le­me­li­yim ki Ga­ze­te­ci­nin ça­lı­şa­nı ça­lış­ma­ya­nı olmaz, işi olan ol­ma­yan Ga­ze­te­ci olur. Yakın za­ma­na kadar Ya­sa­ma, Yargı ve Yü­rüt­me­den sonra dör­dün­cü kuv­vet nedir diye so­rul­du­ğun­da hep BASIN adı söy­le­nir­di. Oysa bir­kaç yıl­dır böyle bir şey söy­le­ne­mez. Ka­mu­oyu­nu doğru haber al­ma­sı ko­nu­sun­da bil­gi­len­di­ren Ga­ze­te­ci­le­rin çok önem­li bir görev yap­tı­ğı inan­cın­da­yım. Doğru haber ve yazı yazan Ga­ze­te­ci­le­rin 10 Ocak gü­nün­de ha­tır­lan­ma­sı moral mo­ti­vas­yon ba­kı­mın­dan önem­li­dir. Mesai mev­hu­mu bil­me­yen Ga­ze­te­ci 24 saat görev ba­şın­da­ki asker, polis veya diğer kamu gö­rev­li­le­ri kadar kut­sal bir ça­lış­ma yap­tı­ğı­nın bi­lin­me­si­ni is­ti­yo­rum. Ga­ze­te­ci­lik mes­le­ği ge­re­ği gibi ya­pıl­dı­ğın­da çok de­ğer­li­dir. Yazan kimse, kim­se­nin ka­le­mi ola­maz. Ha­be­re giden mu­ha­bir gör­dük­le­ri­ni ha­be­rin­de iş­le­me­li, yazan kimse yö­re­si­nin men­fa­at­le­ri­ni dü­şü­ne­rek kim­se­den kork­ma­dan, ya­la­ka­lık et­me­den sa­tır­la­rı­nı dö­şe­me­li­dir. Bütün eko­no­mik zor­luk­la­ra rağ­men gü­nü­müz­de siz­le­re haber, bilgi, fikir ta­şı­yan ba­sı­nın ol­ma­dı­ğı bir dün­ya­yı dü­şü­nü­le­mez Her sabah taze ve doğru ha­ber­le­ri ha­zır­la­ya­rak önü­nü­ze süren bu sek­tör­de maddi sı­kın­tı­lar çeken çok fe­da­kâr in­san­lar var. Ga­ze­te­ci Dev­let me­mu­ru değil fakat 24 saat görev ba­şın­da­dır. Ga­ze­te­ci­ler ger­çek­ten canla başla ça­lı­şır. Haber pe­şin­de ko­şar­ken aile­si­ni ihmal et­ti­ği çok olur. Gü­nü­müz ça­lış­ma şart­la­rı tek­nik ola­rak bak­tı­ğı­mız­da dünü de bil­di­ğim için çok fark­lı ve daha iyi­dir. Di­ji­tal fo­toğ­raf­çı­lık fo­toğ­raf çek­me­yi hız­lan­dır­mış, in­ter­net or­ta­mı haber alma ve ilet­me sü­re­si­ni sa­ni­ye­le­re in­dir­ge­miş­tir. 80 li yıl­lar­da siyah beyaz film­le­rin kul­la­nıl­dı­ğı dö­nem­de İkiz­de­re’den yıl­lar­ca haber gön­der­dim. Bir kart fo­toğ­raf için Rize’ye in­di­ğim Trab­zon’a git­ti­ğim çok ol­muş­tur. Akıl­lı te­le­fon­la­rın ye­ri­ne kul­la­nı­lan man­ye­to­lu te­le­fon­lar­la yıl­dı­rım Basın öde­me­li te­le­fon kaydı ver­di­ği­mi unut­mu­yo­rum. Bugün Tür­ki­ye'de ça­lı­şan ga­ze­te­ci­nin yarın ga­ran­ti­si yani iş gü­ven­ce­si ma­ale­sef yok­tur. Gü­nü­müz Tür­ki­ye’sinde halen yaz­dı­ğı bir ya­zı­dan do­la­yı işten atı­lı­rım veya mah­ke­me­ler­de sü­rü­nü­rüm kor­ku­su ya­şa­yan Ga­ze­te­ci­le­rin ol­du­ğu­nu dü­şün­mek is­te­mi­yo­rum. Yaz­dık­la­rı haber ve ki­tap­lar­dan do­la­yı mah­ke­me ka­pı­la­rın­da sü­rü­nen, mah­kûm olan bir­çok ar­ka­da­şı­mız var. Ya­pı­lan is­ta­tis­tik­ler­de gü­nü­müz­de­ki en st­res­li mes­lek ola­rak Ga­ze­te­ci­lik 1.sı­ra­da­dır. Aşırı stres al­tın­da görev yapan ar­ka­daş­la­rı­mı­zın sı­kın­tı­la­rı­nı en as­ga­ri­ye in­dir­mek için ça­lış­ma­lar ya­pı­lı­yor der­sem yalan olur. Çünkü gör­dü­ğü­müz bir ça­lış­ma yok. Rize'de bir­çok Ga­ze­te­ci ar­ka­da­şı­mız fe­da­kâr­ca ça­lı­şa­rak ga­ze­te veya in­ter­net si­te­le­ri­ne haber ge­çi­yor. Bir­ço­ğu­nu he­pi­niz ta­nı­yor­su­nuz, günün her sa­atin­de nö­bet­te olan bu ar­ka­daş­la­ra ge­re­ken önem ve­ri­li­yor mu? Kurum amir­le­ri haber amaç­lı ku­ru­luş­la­rın­dan bilgi is­te­yen ga­ze­te­ci­le­re zor­luk çı­kar­ma­ma­lı ak­si­ne yar­dım­cı ol­ma­lı­dır. Ga­ze­te­ci­ye yar­dım­cı olmak ha­ber­de bilgi kir­li­li­ğin de önüne geçer. Ga­ze­te­ci­ler olay­la­ra ve do­la­yı­sıy­la ta­ri­he bi­rin­ci de­re­ce­de ta­nık­tır. Bana ol­du­ğu gibi bir­çok ar­ka­da­şı­ma da ge­ri­ye dönük en­te­re­san ko­nu­lar so­rul­du­ğu çok olu­yor, üze­rin­den yıl­lar geç­ti­ği halde biz­zat ya­şa­dı­ğı­mız için ta­nık­lık ya­pa­bi­li­yo­ruz. Çek­ti­ği­miz sol­muş siyah beyaz fo­toğ­raf ta­ri­he şa­hit­lik eden güzel bel­ge­ler­dir. Mü­kâ­fat bek­le­mi­yo­ruz bir haber bir yorum üze­ri­ne tatlı bir dille al­dı­ğı­mız te­şek­kür te­le­fo­nu veya tatlı yüzle bir çay ik­ra­mı çe­ki­len sı­kın­tı­la­rı unut­tu­ru­yor. Önem­li olan in­san­lık ve ar­ka­da bı­ra­ka­ca­ğı­mız bir hoş seda ol­ma­lı. Bizim gü­nü­mü­zü ha­tır­la­yıp mesaj geçen tüm dost, ar­ka­daş ve ku­ru­luş­la­rı­mı­zın gü­zi­de baş­kan­la­rı­na te­şek­kür edi­yo­rum.